قصه - درد

درباره وبلاگ

من عاشق قصه‌ام. از همه نوعش. در ادبيات، سينما، تئاتر ، نقاشی ، موسيقي و ... !، اصلا هر چيزي كه یه قصه داشته باشه . همه ی قصه‌هايي كه مردم برای هم تعريف ميكن و اينكه واقعيه ، از خودشون درميارن يا يه چيزي شنيدن و بدون اينكه اصل قصه يادشون مونده باشه ميگن مهم نيست. هست؟! حتی مي ميرم برای اون قصه‌هايي كه مردم مي شنوند و به ميل خودشون تغييرش ميدن و اصلا اونطوري كه دلشون ميخواد براي ديگران تعريفش ميكن و تمومش ميكنند . از طرفي فكر ميكنم خوشبخت ترين آدمهاي دنيا نويسنده‌ها هستند و از نظر من فقط و فقط "قصه نويس‌ها" و البته همه فكر ميكنن و مطمئن هستند كه من "سينما" رو بيشتر از هر چيز ديگه‌اي دوست دارم! نمی دونم،...

درد

داستان كوتاه/

در طي اين هفت ماه درد بي پايان، براي اولين بار به خواب عميقي فرو رفته بود و خواب مي ديد. فرشته اي آمد وگفت: تو را، بر دو بخش خواهم كرد. بخشي را، به يادگار بر زمين خواهم گذاشت، و بخشي را با خود خواهم برد. لبخندي بر لبش نشست. دردش تمام شد. رفت.

+ نوشته شده توسط امید شریف موسوی در پنجشنبه 7 خرداد1388 و ساعت 16:34 |